Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!
Hugo Chavez Frias

Hugo Chavez obejmuje starszą kobietę

 

Hugo Chavez Frias to Prezydent Boliwariańskiej Republiki Wenezueli w latach 1999-2013. Jako lider Boliwariańskiej Rewolucji, Chavez promował politykę socjalizmu demokratycznego oraz integrację Ameryki Łacińskiej. Prezydent znany był również jako krytyk neoliberalizmu, globalizacji oraz polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej.

Kariera Chaveza rozpoczyna się w 1992 roku. Wtedy to Chavez stanął na czele nieudanego zamachu stanu przeciwko prezydenturze Carlosa Andrésa Péreza. Zamach podyktowany był społecznym niezadowoleniem i spadkiem wszystkich wskaźników gospodarczych (poza wzrostem inflacji o 109%, bezrobocia i biedy) oraz najkrwawszym w historii Wenezueli wydarzeniem, które miało na celu stłumienie protestów. To ostatnie zajście znane jest jako El Caracazo - starcie pochłonęło wówczas około 3.000 ofiar. Po nieudanym zamachu Chavez wylądował w więzieniu na 2,5 lata. Po ułaskawieniu, stanął na czele socjalistycznej organizacji: Ruch V Republiki, znanej jako Rewolucja Boliwariańska, która swoją nazwę oraz pewne założenia ideologiczne czerpie z postaci wyzwoliciela Ameryki Łacińskiej - Simona Bolivara. Hugo Chavez kilkakrotnie startował w wyborach - niestety bez żadnych zwycieństw. Zbudował jednak bardzo silny elektorat, który w niedługim czasie zadecydował o nowej przyszłości Wenezueli.

Napis na murze Territorio Chavista 100%

 

6 grudnia 1998 roku, Hugo Chavez z większością głosów 56.24% (frekwencja 63%) wygrywa wybory prezydenckie. Od tej pory mimo wszelakiej krytyki, bierze się za odbudowę kraju. Nacjonalizuje przemysł wydobywczy (ropa naftowa, gaz) i ze sprzedaży dóbr naturalnych, realizuje m.in. misje społeczne: edukacyjne, zdrowotne, żywnościowe, rolnicze, kulturalne, socjoekonomiczne, mieszkaniowe, a nawet ekologiczne. Rocznie rząd Chaveza tworzy wciąż nowe misje, na które wydaje niebagatelne kwoty. W roku 2007 Wenezuela przeznaczyła na powyższe cele $14 mld. Prezydent stał się rzecznikiem biedoty, krytykując przy tym ludzi bogatych, kościół i media.

Hugo Chavez na początku prezydentury powołuje Zgromadzenie Konstytucyjne i zmienia konstytucję, w której z jednej strony wzmacnia prezydenckie kompetencje, z drugiej zaś, stwarza możliwość odwołania prezydenta na drodze referendum. W pierwszym referendum odwoławczym "za" Chavezem głosuje 72% wyborców. Podczas reelekcji w 2000 roku, Chavez zyskuje 60% poparcia. Również w tym samym roku ma miejsce referendum w sprawie reform, które popiera 62% głosujących.

W 2002 roku opozycja wspierana przez grupę wojskowych, przejmuje władze w Wenezueli. Chavez uwięziony jest na jednej z karaibskich wysp. Na ulice wychodzą setki tysięcy zwolenników Chaveza, domagając się powrotu prezydenta. Chavez po dwóch dniach, powraca do władzy. Nowo zaprzysiężony rząd, ucieka do Miami. W 2004 roku ma miejsce referendum odwoławcze, które Chavez wygrywa z 59% poparciem. 3 grudnia 2006 roku ponownie zostaje wybrany prezydentem Wenezueli z 63% głosami. W 2007 roku ma miejsce referendum konstytucyjne, które Chavez przegrywa do 49%. W kolejnym referendum w 2009 roku, tym razem wygrywa, wprowadzając m.in. możliwość nieograniczonego kandydowania prezydenta w kolejnych wyborach.

Następne wybory prezydenckie w 2012 roku, Hugo Chavez wygrywa z przewagą 11%. Jednak Wenezuela nie nadąża zaprzysiężyć go po raz kolejny na urząd prezydenta kraju. Po ponad dwuletniej chorobie, po czterech poważnych operacjach, Chavez umiera 05 marca 2013. Wcześniej, publicznie mianuje swojego następcę, którym zostaje Nicolás Maduro. To on jest kandydatem do urzędu prezydenta w zbliżających się wyborach prezydenckich, które ostatecznie wygrywa.

 


 

50 faktów o Hugo Chavezie i wenezuelskiej rewolucji  

(reprint z: 50 faktów o Hugo Chavezie i boliwariańskiej rewolucji)

Prezydent Hugo Chavez, zmarł 5 III 2013 r. na raka w wieku 58 lat, na zawsze odmienił historię Wenezueli i Ameryki Łacińskiej.

1. Nigdy w historii Ameryka Łacińska nie miała politycznego lidera z tak niezaprzeczalnie demokratycznym poparciem. Od dojścia do władzy w 1999 r. w Wenezueli wybory odbyły się 16 razy. Hugo Chavez wygrał 15 razy, ostatnio 7 X 2012 r. Pokonywał swoich rywali o 10-20 %.

2. Wszystkie międzynarodówki – od Unii Europejskiej, przez Organizację Stanów Amerykańskich, po Unię Narodów Południowo-Amerykańskich i Centrum Cartera – jednogłośnie orzekały o pełnej przejrzystości i uczciwości wyborów.

3. James Carter, były prezydent USA, powiedział, że system wyborczy Wenezueli był „najlepszy na świecie”.

4. Powszechny dostęp do edukacji wprowadzony w 1998 r. doprowadził do wyjątkowych rezultatów. Około pół miliona Wenezuelczyków nauczyło się pisać i czytać dzięki kampanii Misja Robinson I.

5. W grudniu 2005 r. UNSCO stwierdziło, że Wenezuela wyeliminowała analfabetyzm.

6. Liczba dzieci uczęszczających do szkół wzrosła z 6 w 1998 r. do 13 milionów w roku 2011; obecnie wskaźnik ten wynosi 93,2 %.

7. Misja Robinson II została uruchomiona w celu podniesienia całej populacji na drugi poziom. Procent zapisujących się do szkół średnich wzrósł z 53,6 % w 2000 r. do 73,3 % w roku 2011.

8. Misje Ribas i Sucre umożliwiły dziesiątkom tysięcy młodych dorosłych podjęcie studiów uniwersyteckich. Liczba studentów wzrosła z 895.000 w 2000 r. do 2,3 miliona w roku 2011; powstały nowe uczelnie.

9. W odniesieniu do zdrowia, utworzono Narodowy Publiczny System w celu zapewnienia wolnego dostępu do opieki medycznej dla wszystkich Wenezuelczyków. Między 2005 a 2012 r. utworzono 7.873 nowe centra medyczne.

10. Liczba lekarzy wzrosła z 20 na 100.000 obywateli w 1999 r. do 80 na 100.000 w 2010 r., tj. o 400 %.

11. Program Barrio Adentro I umożliwił przeprowadzenie 534 milionów konsultacji medycznych. Około 17 milionów ludzi brało w nim udział, gdy w 1998 r. 3 miliony miały regularny dostęp do opieki zdrowotnej. Uratowano 1,7 miliona istnień ludzkich między 2003 a 2011 r.

12. Śmiertelność niemowląt spadła z 19,1 % w 1999 r. do 10 % w roku 2012 – 49 % spadek.

13. Średnia długość życia wzrosła z 71,2 w 1999 r. do 74,3 roku w 2011 r.

14. Dzięki Misji Milagro, rozpoczętej w 2004 r., 1,5 miliona Wenezuelczyków cierpiących na zaćmę i inne choroby oczu, odzyskało wzrok.M

15. Od 1999 do 2011 r. wskaźnik biedy spadł 42,8 % do 26,5 %, a wskaźnik ubóstwa, w tym samym okresie, z 16,6 % do 7 %.

16. W Indeksie Ludzkiego Rozwoju (HDI) ONZ Wenezuela wskoczyła na 73 miejsce w roku 2011, gdy w 2000 r. znajdowała się na 83 miejscu (program UNDP); jednocześnie zyskała kategorię wysokiego rozwoju.

17. Współczynnik GINI, ukazujący rozwarstwienie finansowe w kraju, spadł z 0,46 w 1999 do 0,39 w roku 2011.

18. Według UNDP, Wenezuela utrzymuje najniższy wskaźniki GINI w Ameryce Łacińskiej – jest krajem z najmniejszym rozwarstwieniem społecznym w regionie.

19. Niedożywienie dzieci zostało zredukowane o 40 % od 1999 r.

20. W 1999 r. 82 % ludności miało dostęp do bezpiecznej wody pitnej; teraz jest to 95 %.

21. Za prezydentury Chaveza, wydatki socjalne wzrosły o 60,6 %.

22. Przed 1999 r. tylko 387.000 starszych ludzi otrzymywało pensje. Teraz jest to 2,1 miliona.

23. Od 1999 r. wybudowano w Wenezueli 700.000 mieszkań.

24. Od 1999 r. rząd dostarczył/zwrócił ponad milion hektarów ziemi pierwotnym mieszkańcom.

25. Reforma rolna umożliwiła dziesiątkom tysięcy rolników uzyskanie ziemi na własność. W całej Wenezueli rozdzielono ponad 3 miliony hektarów.

26. W 1999 r. Wenezuela produkowała 51 % konsumowanej żywności w kraju. W 2012 r. współczynnik ten wzrósł do 71 %, gdy tymczasem konsumpcja żywności wzrosła o 81 %. Jeśli konsumpcja żywności w 2012 r. zatrzymałaby się na poziomie z roku 1999, to Wenezuela produkowałaby 140 % spożywanej żywności.

27. Od 1999 r. średnie spożycie kalorii na głowę wzrosło o połowę dzięki Misji Żywnościowej, dzięki której utworzono sieć 22000 sklepów (MERCAL, Domy Spożywcze, Red PDVAL), w których sprzedawane produkty są subsydiowane do 30 %. Spożycie mięsa wzrosło w tym czasie o 75 %.

28. 5 milionów dzieci otrzymuje teraz darmowe posiłki poprzez Szkolny Program Żywieniowy. W 1999 r. było to 250.000.

29. Niedożywienie spadło z 21 % w 1998 r. do 3 % w 2012 r.

30. Według FAO, Wenezuela poczyniła największe postępy w zmniejszaniu głodu w rejonie Ameryki Łacińskiej i Karaibów.

31. Znacjonalizowanie PDVSA, kompanii naftowej, umożliwiło Wenezueli odzyskanie niezależności energetycznej.

32. Nacjonalizacja sektora elektrycznego i telekomunikacyjnego (CANTV i Electricidad de Caracas) zakończyła prywatne monopole i umożliwiła powszechny dostęp do tych usług.

33. Od 1999 r. utworzono ponad 50.000 spółek we wszystkich sektorach gospodarki.

34. Bezrobocie spadło z 15,2 % w 1998 r. do 6,4 % w 2012 r. – utworzono ponad 4 miliony miejsc pracy.

35. Płaca minimalna wzrosła ze 100 boliwarów (16 $) w 1998 r. do 247,52 boliwarów (300 $) w 2012 r. Jest to najwyższa płaca minimalna w Ameryce Łacińskiej.

36. W 1999 r. 65 % pracujących otrzymywało pensję minimalną; w 2012 r. już tylko 21,1 % pracowników zarabiało na poziomie minimalnym.

37. Dorośli, w określonym wieku, którzy nigdy nie pracowali, nadal otrzymują ekwiwalent 60 % pensji minimalnej.

38. Kobiety nieposiadające dochodów, a także niepełnosprawni, otrzymują pensję w wysokości 80 % płacy minimalnej.

39. Liczbę godzin pracy zmniejszono do 6 dziennie, 36 w tygodniu, bez zmniejszenie płac.

40. Dług publiczny spadł z 45 % PKB w 1998 r. do 20 % w 2011 r. Wenezuela wystąpiła z Międzynarodowego Funduszu Walutowego i z Banku Światowego, zaraz po spłaceniu swoich wierzytelności wobec powyższych.

41. W 2012 r. wzrost gospodarki Wenezueli wyniósł 5,5 % – to jeden z najwyższych wyników na świecie.

42. PKB na głowę wzrósł z 4.100 $ w 1999 do 10.810 $ w roku 2011.

43. Według corocznego rankingu Światowego Szczęścia 2012, Wenezuela jest drugim najszczęśliwszym krajem Ameryki Łacińskiej, za Kostaryką, i dziewiętnastym na świecie, pod tym względem, wyprzedzając Niemcy i Hiszpanię.

44. Wenezuela świadczy więcej pomocy dla kontynentu amerykańskiego niż USA. W 2007 r. Chavez wydał ponad 8.800 milionów dolarów grantów, pożyczek i pomocy energetycznej (administracja Busha 3.000 milionów).

45. Po raz pierwszy w historii Wenezuela posiada własne satelity (Bolivar i Miranda) i jest niezależna na polu technologii kosmicznych. Cały kraj posiada pokrycie internetowe i telekomunikacyjne.

46. Utworzenie Petrocaribe w 2005 r. zagwarantowało 18 krajom Ameryki Łacińskiej i Karaibów (90 milionom ludzi) bezpieczeństwo energetyczne, poprzez subwencję na ropę na poziomie 40‑60 %.

47. Wenezuela dostarcza także pomoc dla biednych społeczności w Stanach Zjednoczonych, poprzez dostarczanie subsydiowanych paliw.

48. Utworzenie Boliwijskiego Sojuszu Narodów Naszej Ameryki (ALBA) w 2004 r. między Kubą i Wenezuelą położyło fundament dla wzajemnej pomocy i współpracy. Obecnie sojusz składa się z ośmiu krajów, które umieszczają w centrum zainteresowania ludzkie życie, usuwając biedę i wykluczenie społeczne.

49. Hugo Chavez był sercem utworzonej w 2011 r. Społeczności Ameryki Łacińskiej i Państw Karaibów (CELAC), która po raz pierwszy przyniosła emancypację 33 krajów regionu spod tuteli USA i Kanady.,

50. Hugo Chavez odegrał kluczową rolę w procesie pokojowym w Kolumbii. Według prezydenta Juana Manuela Santosa, „jeśli wejdziemy w solidny projekt pokojowy, z jasnym i konkretnym postępem, proces nieosiągnięty z FARC, to dzięki poświęceniu Chaveza i rządu Wenezueli.”

 


 

Kim był Hugo Chavez? Dyktator, tyran, rządzący ustrojem totalitarnym? Czy osoba, która angażowała się w walkę z analfabezmem, biedą, dającą dostęp do bezpłatnej edukacji, służby zdrowia, dbającą o równouprawnienie kobiet, indian, zasługuje na takie określenia? Nasza opinia o tym człowieku jest pochodną tego, co usłyszymy o nim w mediach (w Wenezueli 90% stanowią media prywatne - opozycja). Dla mnie wizyty - życie w Wenezueli, kontakt z Wenezuelczykami, dostęp do niezaleźnych źródeł medialnych tworzą prawdę.

Przeciwnikom Hugo Chaveza poza Wenezuelą przeszkadzało to, że przyjaźnił się z Fidelem Castro. Chavez mówił:

"Fidel jest komunistą, ja nie. Jestem socjaldemokratą. Fidel jest marksistą - leninistą. Ja nie. Fidel jest ateistą, ja nie jestem"

 

Hugo Chavez śpiewa

 

 

Piosenki o Chavezie

 

czytaj artykuł: "Hugo Chavez Frias - wyluzowany gość"

Mapa WenezueliZnajdź

Czy wiesz że?Wiki

Góry Margarity

...stanowią ciekawą alternatywę dla powszechnie występujących plaż.

 (czytaj więcej)

S5 Box

Register

*
*
*
*
*
*

(*) niezbedne pola

Scroll Up